Φόρτωση περιεχομένου...
Φόρτωση περιεχομένου...
vi.fn, vi.mock και fake timers: mockάρετε το boundary (δίκτυο, ρολόι), ποτέ τη λογική που τεστάρετε, με καθαρισμό σε κάθε test.
Το mocking είναι σαν τα μπαχαρικά: λίγο σώζει το φαγητό, πολύ το καταστρέφει. Κανόνας-οδηγός: mockάρετε στα όρια του συστήματός σας (δίκτυο, ρολόι, τυχαιότητα) και ποτέ τη λογική που τεστάρετε. Μόλις mockάρετε τη συνάρτηση υπό δοκιμή, το test γίνεται ταυτολογία.
fetch): το unit test δεν κάνει HTTP — αντικαθιστάτε το global fetch με vi.stubGlobal (το είδατε στην Ενότητα 2).Date.now, timers): με fake timers παγώνετε το ρολόι για ντετερμινιστικά tests.Math.random, UUIDs): σταθερό seed ή stub για αναπαραγώγιμα αποτελέσματα.Δεν mockάρετε: τη συνάρτηση υπό δοκιμή, pure helpers, ή ολόκληρη τη βάση όταν αυτό που σας νοιάζει είναι το SQL (γι' αυτό υπάρχει η integration — επόμενο μάθημα).
import { afterEach, expect, it, vi } from 'vitest';
function isProValid(proExpiresAt: string | null, now: Date): boolean {
if (proExpiresAt === null) return false;
return new Date(proExpiresAt) > now;
}
it('η συνδρομή ισχύει πριν τη λήξη', () => {
vi.useFakeTimers();
try {
vi.setSystemTime(new Date('2026-10-26T12:00:00Z'));
expect(isProValid('2026-10-27T00:00:00Z', new Date())).toBe(true);
expect(isProValid('2026-10-25T00:00:00Z', new Date())).toBe(false);
} finally {
vi.useRealTimers();
}
});
afterEach(() => {
vi.restoreAllMocks();
});Το vi.useFakeTimers() παγώνει το ρολόι, το vi.setSystemTime(...) το καρφώνει σε γνωστή στιγμή, και το finally με useRealTimers() εγγυάται ότι δεν διαρρέει πλαστός χρόνος στα επόμενα tests. Το afterEach(vi.restoreAllMocks) καθαρίζει κάθε spy/mock — χωρίς αυτό, ένα ξεχασμένο mock δηλητηριάζει όλη τη σουίτα.
Σημάδια ότι το παρακάνατε:
Θεραπεία: σπρώξτε τη λογική σε pure συναρτήσεις (τεστάρονται χωρίς mocks) και κρατήστε τα mocks μόνο στα όρια.
Το stubGlobal ανά test δεν κλιμακώνεται: κάθε test ξαναγράφει το mock του fetch, και τίποτα δεν σας προειδοποιεί όταν ο κώδικας καλεί endpoint που ξεχάσατε. Το MSW (Mock Service Worker) μετακινεί το mocking ένα επίπεδο κάτω — πιάνει τα requests στο δίκτυο, οπότε οι ίδιοι handlers δουλεύουν σε Node και browser, και τα unhandled requests βγάζουν προειδοποίηση αντί να περνούν σιωπηλά.
npm install msw@3.0.4 --save-dev// src/mocks/handlers.ts — δηλώνετε endpoints, όχι mocks συναρτήσεων
import { http, HttpResponse } from 'msw';
export const handlers = [
http.get('https://api.example.com/lessons/:id', ({ params }) => {
return HttpResponse.json({ id: params.id, title: 'Intro' });
}),
];// src/mocks/node.ts — server για το Node
import { setupServer } from 'msw/node';
import { handlers } from './handlers';
export const server = setupServer(...handlers);// vitest.setup.ts — καλωδίωση μία φορά για όλη τη σουίτα
import { beforeAll, afterEach, afterAll } from 'vitest';
import { server } from './src/mocks/node';
beforeAll(() => server.listen());
afterEach(() => server.resetHandlers());
afterAll(() => server.close());Καταχωρίστε το αρχείο στο vitest.config.ts με setupFiles: ['./vitest.setup.ts'] στο project που κάνει τα fetch (π.χ. unit) — χωρίς αυτό το Vitest δεν το φορτώνει ποτέ και τα αιτήματα φεύγουν στο δίκτυο.
Το μοτίβο: listen() πριν από όλα, resetHandlers() ανάμεσα στα tests (ώστε οι per-test παραλλαγές να μην διαρρέουν) και close() στο τέλος. Δείτε τα Node integration, intercepting requests και handling requests.
useFakeTimers + setSystemTime + useRealTimers σε finally· καθαρισμός με restoreAllMocks σε afterEach.http.get + HttpResponse) και καλωδιώνετε με listen/resetHandlers/close.